Maud Vanhauwaert

Maud Vanhauwaert is schrijver en maker. Haar academisch parcours is op z'n minst indrukwekkend te noemen. Na een masterdiploma Taal- en Letterkunde aan de Universiteit van Antwerpen behaalde ze ook nog een masterdiploma Woordkunst aan het Conservatorium van Antwerpen, waar ze nu zelf doceert. Haar poëziedebuut 'Ik ben mogelijk' (2011) werd bekroond met de Vrouw Debuut Prijs, en voor haar bundel 'Wij zijn evenwijdig_' (2014) ontving ze zowel de Hughues C. Pernathprijs als de Publieksprijs van de Herman De Coninck-wedstrijd.

Maud zoekt in haar werk altijd naar speelse theatrale vormen om poëzie publiekelijk te maken. Ze is een echte performer en trad op, "op radio en tv, in binnen- en buitenland, van opera tot schapenstal" (Maud Vanhauwaert, 2023a). Gedurende 2 jaar (2018-2019) was ze stadsdichter van Antwerpen en op 1 september 2018 kreeg ze in haar geboortestad Veurne de titel van eerste vrouwelijke ereburger. Haar boek 'Het stad in mij' (Das Mag), dat in mei 2020 verscheen, werd bekroond met de Jan Campertprijs 2020. In het najaar van 2023 kwam haar debuutroman 'Tosca' uit bij Das Mag. Uiteraard schreef ze tijdens haar stadsdichterschap veel gedichten over Antwerpen, maar ook thema's zoals identiteit, liefde, relaties en verbinding zie je regelmatig verschijnen in haar oeuvre.

Over haar persoonlijk leven lees je op haar website het volgende. Het letterlijk overnemen is een bewuste keuze omdat het haar schrijfstijl zo mooi toont. "Maud Vanhauwaert is de dochter van Pol en Daniëlle en de tweelingzus van Julie. Ze woont samen met Limore, Perèz, Faro en een venijnige straatkat, De Kleine Charlemagne. Soms zou ze een xylofoonspeler willen zijn, zodat ze elke dag hout kon afkloppen. Ze is relatief sympathiek en vertelt vaak dezelfde anekdotes. Zoals deze: ooit mocht ik eens signeren op de boekenbeurs. Ik zat op een grote witte barkruk, naast Herman Brusselmans. Plots werd ik ongesteld. Ik stond op en de hele witte barkruk … (vul aan). Ik ben nog altijd bang dat Brusselmans, die alles zag, het gênante voorval ooit in zijn boeken zal verwerken. "Ik ben binnengegaan als schrijfster en buitengegaan als lekkende vrouw," (Maud Vanhauwaert, 2023a).

Naar mijn mening slaagt ze er op fenomenale wijze in poëzie toegankelijk te maken voor iedereen. Haar teksten lijken samen te vloeien als een eindeloze woordenstroom en toch voel je dat elk woord precies op de juiste plek staat.

Maud Vanhauwaert heeft voor mij een nieuwe dimensie gegeven aan 'poëzie'. Ik vind haar unieke stijl, humor en creativiteit inspirerend en dat is volgens mij ook wat van haar zo een geliefde figuur maakt in de Vlaamse literaire wereld.

Hieronder schenk ik je het plezier om een aantal van haar gedichten te ontdekken en om te kijken naar de analyse die ik maakte van een van haar gedichten.